Κλενιάτικες ιστορίες : Στο χωριό μας φτιάχνουν τα κόλλυβα

Γράφουν οι: Γ & Τ.Δελής

 Δεκαετία του 50. Δεκέμβρης μήνας.
 Τα Χριστούγεννα  κοντοζύγωναν. Ο μπάρμπα-Αριστείδης ο Δήμας, ξύπνησε πριν λαλήσει ο πρώτος κόκορας. Το σκοτάδι ήταν ακόμα πηχτό κι έξω φυσούσε βοριάς που σου ’κοβε την ανάσα. Η σκεπή έτριζε, τα παραθυρόφυλλα χτυπούσαν κι ο αγέρας σφύριζε σαν αγριεμένο φίδι. Ο μπάρμπα-Αριστείδης γύρισε πλευρό, τράβηξε την κουβέρτα  λίγο πιο ψηλά και αναστέναξε βαριά.

   «Τι χειμώνας είν’ τούτος, Παναγία μου…» μουρμούρισε.
Μα όσο κι αν το ’θελε, ύπνος δεν τον ξανάπαιρνε. Οι ελιές τον περίμεναν. Χρόνια ολόκληρα έτσι έκανε. Ούτε κρύα, ούτε βροχές, ούτε χιόνια τον κράτησαν ποτέ μέσα.
   «Σήκω, Αριστείδη», μουρμούρισε στον εαυτό του. «Οι ελιές δεν περιμένουν».

 Δίπλα του η “γριά του” η Τασιά σκεπτόταν και αυτή το διαβολε-μένο κρύο ανήσυχη. Ήταν μέρες τώρα που ένας πόνος στην μέση την ταλαιπωρούσε και δεν τον βοήθαγε στο μάζεμα των ελιών για να μην επιδεινωθεί. Στενοχωριόταν, που δεν μπορούσε να τον βοηθήσει γιατί τον αγάπαγε και μια ζωή σε όλες τις δουλειές  πήγαιναν μαζί.

   «Ντύσου καλά» του μουρμούρισε. «Έρχονται γιορτές και δεν είμαστε για αρρώστιες».

 Ο μπάρμπα-Αριστείδης ήταν άνθρωπος που άμα έβαζε κάτι στο κεφάλι του θα τόκανε. Είχε “Δημέικο” κεφάλι.  Ούτε χιόνι ούτε βροχή τον γυρνούσε πίσω. Είχε βάλει σκοπό να μαζέψει τις ελιές από το χωράφι στις “Πλατάνες”, εκεί στο ρέμα, που ήταν απόσκιο και το φως έπιανε λίγο αργά, γιατί το βουνό έκρυβε τον ήλιο το μισό πρωινό. «Αν τις αφήσω κι άλλο, θα τις χτυπήσει ο παγετός και θα πάνε στράφι», σκεφτόταν, και το λάδι ήταν απαραίτητο για τον βιοπορισμό τους.

   Σηκώθηκε, φόρεσε δυό πουλόβερ, το παλιό του σακάκι  και τέλος από πάνω την κάπα, τριμμένη και ξεβαμμένη απ’ τον καιρό, που μύριζε καπνό και υγρασία. Τα χέρια του έτρεμαν καθώς έδενε τα κορδόνια σε κάτι παλιαρβύλες. Δεν ήξερε αν έτρεμε από το κρύο ή από τα χρόνια. Πήρε τα ταγάρι με το ψωμί τυρί και ελιές ,που του ετοίμασε η γυναίκα του, έβαλε την τραγιάσκα και άνοιξε την πόρτα.

   Ο παγωμένος αέρας τον χτύπησε καταπρόσωπο, σαν χαστούκι. Η ανάσα του έγινε άσπρο σύννεφο, και τα μουστάκια του σχεδόν πάγωσαν .«Ωχ, Παναγιά μου…» είπε και σταυροκοπήθηκε.

   Είχε κανονίσει να πάει με τρείς γειτόνισσες. Η μία ήταν η Βασίλω του Χρύσανθου, η άλλη ήταν η Τασιά του Κελέση και η τρίτη η Σοφιά του Τσεκούρα .Οι δυό προσφυγοπούλες είχαν έρθει μετά την μικρασιατική καταστροφή και είχαν ενσωματωθεί στο χωριό. Γυναίκες σβέλτες, με χέρια που δεν φοβούνταν τη δουλειά . Οι χωριανοί τις αγαπούσαν. Όταν υπήρχε δουλειά έτρεχαν  και έβγαζαν μεροκάματο. Ο καιρός όμως ήταν άγριος και από τη προηγουμένη η Σοφιά  του είχε πει όταν τις κάλεσε «εγώ, Αριστείδη, δουλειά θέλω, αλλά έχω και τα κοκαλάκια μου». Τις είχε πείσει όμως με το καλό: «Θα πάμε, θα τις τελειώσουμε σε δυο-τρεις ώρες, θα σας κεράσω κι ένα κρασάκι μετά, να ζεσταθούμε. Και θα πάρετε κι από ένα μπουκαλάκι λάδι έχτρα,  έτσι, για τον κόπο σας».

   Πέρασε δίπλα στον αχούρι. Έλυσε και σαμάρωσε τα δυο μουλάρια, την “Μούλα” και τον “Κοκκίνη” . Φόρτωσε τα στρωσίδια ,τις σκάλες τα σακιά και τις τέμπλες και βγήκε στον δρόμο.

Εκεί τον περίμεναν οι δυο γειτόνισσες, η Βασίλω και η Τασιά,. Κουκουλωμένες με μάλλινα, μαντήλια δεμένα σφιχτά στο κεφάλι με τα χέρια χωμένα βαθιά στις τσέπες. Ήτανε  σαν σκιές και έμοιαζαν σαν να ’χαν βγει από παλιό χειμωνιάτικο παραμύθι.

   «Καλημέρα, μπάρμπα-Αριστείδη», είπε η Βασίλω, και τα δόντια της χτυπούσαν.

   «Καλημέρα να ’ναι», απάντησε εκείνος. «Με τέτοιο κρύο, μόνο καλημέρα δεν το λες . Ούτε λύκος δε βγαίνει».

   Πιο κάτω στη γωνία του δρόμου, έξω από το σπίτι της τους περίμενε Η Σοφιά φορώντας ένα  σκουφί ως τα φρύδια και ένα κασκόλ που το είχε κάνει κόμπο μπροστά στο στόμα.

    «Να σ’ πω, εγώ θα ’ρθω, αλλά αν κάνει πολλή παγωνιά, θα στα σούρω. Να το ξέρεις».

   «Να με βρίσεις, πες ότι θες. Αρκεί να τις μαζέψουμε», είπε ο μπάρμπα-Αριστείδης, και γέλασε με εκείνο το γέλιο το βαθύ, το χωριάτικο.

   Πήραν τον δρόμο για τις “Πλατάνες”. Ο αέρας είχε καλμάρει λίγο και μια αισιοδοξία υπήρχε. Ο δρόμος γλιστρούσε, το χώμα ήταν παγωμένο κι ο πάγος στα χωράφια στραφτάλιζε. Περπατούσαν σιγά-σιγά, προσεχτικά, κι ανάμεσα στις ανάσες τους κουβέντιαζαν αναμνήσεις από παλιά.

   «Θυμάσαι, Αριστείδη, τότε που μαζεύαμε με χιόνι ως το γόνυ;» είπε η Τασιά.

   «Θυμάμαι… μα τότε ήμασταν αλλιώς. Τα κόκαλα δε φώναζαν τόσο», απάντησε γελώντας πικρά.

   Όσο κατέβαιναν προς την ρεματιά , ο αέρας δυνάμωνε. Έμπαινε από τα μανίκια, από τον λαιμό, από παντού. Ένα κρύο ξερό, που δεν σε τσιμπάει μόνο στο δέρμα, αλλά μπαίνει βαθιά και κάθεται. Τα δέντρα γύρω ήταν γυμνά, κι οι κορφές των βουνών είχαν ένα άσπρο χνούδι, σαν να τις είχε πασπαλίσει κάποιος αλεύρι.

   Φτάσανε στο χωράφι. Οι ελιές, φορτωμένες καρπό, είχαν εκείνο το σκούρο γυάλισμα που δείχνει πως είναι έτοιμες για μάζεμα. Έστεκαν σκυθρωπές, με τα φύλλα παγωμένα και τα κλαδιά βαριά.Άπλωσαν με δυσκολία τα πανιά πρώτα στην  μεγάλη ελιά. Δεν ίσιωναν εύκολα, γιατί ήταν σκληρά απ’ την παγωνιά. Τα δάχτυλα δεν υπάκουαν.

Ο μπάρμπα-Αριστείδης πήρε τη σκάλα και στάθηκε από κάτω. Την κοίταξε για λίγο.

   «Πάμε», είπε αποφασιστικά και ανέβηκε στη σκάλα, αλλά μόλις άγγιξε τα κλαδιά, ένιωσε τον πάγο να του διαπερνά τα κόκαλα. Οι ελιές ήταν παγωμένες, σκληρές σαν πέτρα.

  «Δεν θυμάμαι τέτοιο κρύο», είπε η Τασιά, φυσώντας στις παλάμες της.

   «Ούτε εγώ», απάντησε ο μπάρμπα-Αριστείδης, κι ας ήξερε πως είχε ζήσει πολλούς χειμώνες. «Αλλά κάθε χρόνο λέμε το ίδιο. Περάσαν, χρόνος και κόμπος».

   Μα μόλις άρχισε να ραβδίζει, κατάλαβε πως τα πράγματα ήταν δύσκολα. Οι ελιές έπεφταν βαριές, παγωμένες, κι ο ήχος τους στα πανιά ήταν ξερός, άχαρος. Στην αρχή, η κίνηση τους ζέστανε λίγο. Η ανάσα τους έβγαινε άσπρη, σαν καπνός, και οι ώμοι τους δούλευαν με ρυθμό. Όμως το καταχείμωνο είχε άλλα σχέδια. Ο ήλιος δεν έλεγε να φανεί από το βουνό. Μετά την πρώτη ώρα, ο χειμώνας άρχισε να δείχνει το πραγματικό του πρόσωπο. Ο βοριάς δυνάμωσε , κόβοντας σαν ξυράφι κάθε εκτεθειμένο δέρμα. Τα χέρια τους κοκκίνιζαν και πονούσαν . Τα δάχτυλα μέσα από τα παλιά μάλλινα  γάντια μούδιαζαν.Άρχισαν να νιώθουν  το κρύο να διαπερνά τα κόκκαλα  βαθιά . Οι κρόταφοι του Αριστείδη πονούσαν σαν να τους έσφιγγε μέγγενη. Το σώμα του, που είχε περάσει πολλά, του έστελνε κι εκείνο μηνύματα. Το γόνατο τον σούβλιζε, ο λαιμός σφιγγόταν, κι η ανάσα έβγαινε βαριά.

Η Βασίλω σταμάτησε πρώτη.

   «Δεν τις νιώθω πια τις παλάμες μου», είπε γελώντας νευρικά.

Η Σοφιά έσκυψε και αυτή και φύσηξε στις παλάμες της.

   «Ούτε εγώ. Λες κι είναι ξένα».

Κι η Τασιά σταμάτησε ξαφνικά, έβαλε τα χέρια στη μέση και έκανε μια γκριμάτσα. 

   «Αριστείδη… δεν νιώθω τη μύτη μου. Σαν να την έχω αφήσει στο σπίτι,  να τα παρατήσουμε. Οι ελιές θα είναι εδώ κι αύριο. Εμείς όμως;»

   Ο μπάρμπα-Αριστείδης κατέβηκε από τη σκάλα αργά και στάθηκε ακίνητος. Η ανάσα του έβγαινε βαριά. Κοίταξε γύρω του τα λιόδενδρα, τη γη που δούλευε μια ζωή. Θυμήθηκε τον πατέρα του, τον παππού του, όλους όσους δούλεψαν αυτή τη γη και για πρώτη φορά ένιωσε πως ίσως δεν είχε πια τη δύναμη να τα βάζει με τέτοια κρύα. Ένας άλλος άνθρωπος, πριν από τριάντα χρόνια, θα είχε μείνει. Θα είχε δουλέψει μέχρι νύχτα, μέχρι να τελειώσει. Αλλά αυτός ο άνθρωπος δεν υπήρχε πια. Ο χειμώνας αυτός δεν ήταν σαν τους άλλους.

   «Δεν πάει άλλο», είπε τελικά. «Σήμερα θα τα παρατήσουμε. Μαζέφτε τα τον σταυρό σας» βλαστήμησε. «Στο χωριό μας φτιάχνουν τα κόλλυβα!!!».

   Καμιά δεν αντέδρασε. Σαν να περίμεναν τα λόγια του. Μάζεψαν τα πανιά όπως-όπως ,φόρτωσαν τα μουλάρια και πήραν τον δρόμο της επιστροφής. Το κρύο ήταν ίδιο, μα οι κουβέντες τους ζέσταιναν λιγάκι την καρδιά.

  Όταν έφτασαν στο χωριό και τακτοποίησαν τα πράγματα ο μπάρμπα-Αριστείδης τις κάλεσε.

  «Ελάτε μέσα για καφέ. Να ξεπαγώσουμε. Να ζεσταθούμε λίγο».

Το τζάκι ήταν αναμμένο. Η ζεστασιά με τη μυρωδιά του ξύλου ήταν απλωμένη στο δωμάτιο. Η γιαγιά Τασιά  έβαλε το μπρίκι και το σπίτι μοσχοβόλησε καφέ. Κάθισαν γύρω απ’ το τραπέζι, τρίβοντας τα χέρια τους. «Βάλε και λίγο κονιάκ μέσα να συνέλθουμε» την παρότρυνε ο Αριστείδης. Έξω ο χειμώνας λυσσομανούσε, μα μέσα υπήρχε ζεστασιά, γέλια και παλιές ιστορίες.

   «Λοιπόν», του είπε η γυναίκα του η Τασιά αστειευόμενη, «την άλλη φορά να πας νωρίς τον Οχτώβρη να τις μαζεύεις με κοντομάνικο».

   «Οχτώβρη δεν γίνεται», απάντησε ο μπάρμπα-Αριστείδης. «Αλλά… θα περιμένουμε να βγει ήλιος, θα “πάρει” και το χώμα».

Η Σοφιά σήκωσε το ποτήρι της. 

 «Να σου πω κάτι, Αριστείδη; Καλά κάναμε και τα παρατήσαμε. Η δουλειά δεν φεύγει. Εμείς να μην φύγουμε»  

   Ο μπάρμπα-Αριστείδης χαμογέλασε. Δεν του άρεσε να παραδέχεται ήττες, μα εκείνη τη στιγμή ένιωθε κάτι περίεργο, δεν ήταν ήττα. Ήταν σοφία. Σαν να του είπε ο χειμώνας «όλα έχουν τον καιρό τους». «Παλιά» είπε σιγά, «ο καταχείμωνας ήταν το ίδιο. Εμείς αλλάξαμε. Κι αυτό δεν είναι ντροπή. Η ντροπή είναι να μην το βλέπεις» Κοίταξε από το παράθυρο. Ο ουρανός είχε ανοίξει λίγο, και μια αχτίδα ήλιου έπεφτε πάνω στις σκεπές. 

   «Ταχιά ή μεθαύριο», είπε ήρεμα, «θα ξαναπάω, με ήλιο. Κι αν θέλετε, ελάτε. Αν όχι… θα τις πάρω εγώ με την ησυχία μου. Έχω καιρό».

   «Μπάρμπα Αριστείδη, μην στενοχωριέσαι»  απάντησε η Βασίλω «Εμείς θα σ’ κάνουμε παρέα. Μόλις φτιάξει ο καιρός θα μαζέψουμε τις ελιές στο άψε σβήσε!»

   Ο μπάρμπα-Αριστείδης χαμογέλασε. Οι ελιές θα περίμεναν. Άλλωστε, κάποιες φορές, πιο σημαντικό απ’ τη δουλειά είναι να ξέρεις πότε να κάνεις πίσω — και με ποιους να ζεσταίνεις την καρδιά σου.

Τον πυρήνα της ιστορίας μας τον διηγήθηκε η κόρη του Αγγελική Δ. Τσάκωνα. Για την ιστορία ο Αριστείδης Δήμας (1898-1994) ήτανε παππούς μας από την μητέρα μας Αικατερίνης  Δελή (αδελφή της Αγγελικής).

 

Διαχρονική καταπολέμηση του δάκου της ελιάς

  Ο δάκος της ελιάς (Bactrocera oleae) αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους εχθρούς της ελαιοκαλλιέργειας στη Μεσόγειο. Από την αρχαιότητα μέχρι και σήμερα, η μάχη του ανθρώπου για την προστασία της ελιάς από τον δάκο είναι συνεχής, πολυδιάστατη και χαρακτηριστική της αλληλεπίδρασης ανθρώπου και φύσης.

   Παλιά από ότι διαβάζουμε η αντιμετώπιση ήταν κυρίως προληπτική, βασισμένη στην εμπειρία και την παρατήρηση. Χρησιμοποιούσαν παραδοσιακές μεθόδους όπως το κάπνισμα, ο ραντισμός με αφέψημα βοτάνων ή στάχτη, και η έγκαιρη συγκομιδή για να περιορίσουν τις ζημιές.

   Στον 20ο αιώνα, με την πρόοδο της γεωπονικής επιστήμης, για την καταπολέμηση του δάκου αναπτύχθηκαν πολλά εντομοκτόνα, που παρείχαν αποτελεσματική προστασία στις ελιές, τουλάχιστον βραχυπρόθεσμα, εφαρμόζοντας εκτεταμένους και μαζικούς ψεκασμούς.

   Ωστόσο, η συνεχής χρήση χημικών σκευασμάτων έφερε σημαντικά προβλήματα. Ανάπτυξη ανθεκτικότητας από τον δάκο, ρύπανση του περιβάλλοντος και υπολείμματα στο λάδι. Η ανάγκη για πιο ήπιες και αειφορικές μεθόδους έγινε σταδιακά επιτακτική.

   Έτσι τις τελευταίες δεκαετίες του 20ού αιώνα και εξής, η επιστημονική κοινότητα στράφηκε σε πιο βιολογικές μεθόδους καταπολέμησης. Αναπτύχθηκαν διάφορες τεχνικές μαζικής παγίδευσης, στοχευμένοι ψεκασμοί με χρήση ήπιων εντομοκτόνων και βιολογικών σκευασμάτων. Στόχος είναι η μείωση των ζημιών με σεβασμό στο περιβάλλον και την υγεία του καταναλωτή.

Η αγροτική καινοτομία συνδυάζεται με την επιστροφή στις ρίζες. Όλο και περισσότεροι παραγωγοί στρέφονται στην βιολογική καλλιέργεια, αξιοποιώντας φυσικά σκευάσματα και οικολογικές τεχνικές.

   Η μάχη με τον δάκο της ελιάς δεν είναι ποτέ οριστικά κερδισμένη. Είναι ένας αγώνας διαχρονικός. Σταδιακά κερδίζονται μικρές μάχες αλλά ο πόλεμος για να κερδισθεί φαίνεται ότι θέλει πολύ καιρό ακόμη. Αυτό μας δείχνουν δύο αποφάσεις της Κοινότητας επί δύο συνεχόμενες χρονιές για την καταπολέμηση του δάκου πριν 85 χρόνια. Η μία απόφαση παρατηρούμε ότι ελήφθη μετά από διαταγή του Νομάρχη και κατά τον μήνα Φεβρουάριο, όταν έληγε η ελαιοκομική περίοδος, όποτε υποθέτουμε ότι έπαιρναν μέτρα για την επόμενη χρονιά, ενώ και την επόμενη χρονιά λαμβάνεται τον μήνα Μάρτιο. Η δεύτερη απόφαση το 1941 (εν καιρώ πολέμου) έχει ενδιαφέρον γιατί αναφέρει κατά προσέγγιση τον αριθμό των ελαιόδεντρων του χωριού (5.000) αλλά και την  εκτιμώμενη  

παραγωγή λαδιού (70.000 οκάδες). Σήμερα η παραγωγή ελαιόλαδου του χωριού, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του Συνεταιρισμού είναι δεκαπλάσια. Εκείνο βέβαια που θα είχε ενδιαφέρον και δεν προκύπτει από τα πρακτικά , είναι ο τρόπος με τον οποίο θα καταπολεμούσαν τον δάκο.

Φωτοαντίγραφα από το Βιβλίο Πρακτικών Κοινότητος Κλένιας; (Γενικά Αρχεία του Κράτους, Τμήμα ΓΑΚ Κορινθίας)

                                      Πρᾶξις 8.

Ἐν Κλεωναῖς σήμερον την 29^ην  τοῦ μηνός Φεβρουαρίου 1940 ἕτους ἡμέραν 
Πέμπτην και ὥραν 7 μ.μ. ἡ Διοικούσα ἐπιτροπή Κλεωνών συνελθούσα συνεπεῖα …

ἀριθ 68 .. προσκλήσεως τοῦ κ. Προέδρου προς συζήτησιν και ἀπόφασιν ἐπἰ τῶν  ἐξῆς θεμάτων. 

1)    1)  Περί καταπολεμήσεως Δάκου

2)   2) ……………………………….

3)    3)………………………………….

…………………………………….

Γενομένης ἀπαρτίας ὁ πρόεδρος ἀνακοινεί  …  ἀνωτέρω θεμα ἥτοι

                  Περί καταπολεμήσεως Δάκου

                                             εἶτα δε ἀναγνώσας την ὑπ’ ἀριθ 6905 τηλ/κήν Δ/γήν κ. Νομάρχου παρακαλεῖ τό Συμβούλιον ὅπως ἀποφανθεῖ.

                   Τό Κοινοτικόν Συμβούλιον

ἀκοῦσαν την εἰσήγησιν τοῦ κ. Προέδρου ἀκούσαντες καί τήν ἀνωτέρω Δ/γήν

                                                                              ἀποφαίνεται

Ὁμοφώνως ὅπως καί ἐδῶ ἐπεκταθεῖ ἡ καταπολέμησης τοῦ Δάκου
καθ’ ὅτι ἐκ τοῦ μικροβίου τούτου γίνεται τεραστία καταστροφή αφ ἑνός μέν είς τήν παραγωγή ἀφ ἑτέρου δέ καί μεγάλως βλάπτει τήν ποιότητα τοῦ ἐλαίου …

 ἐφέτος προβλέπεται έξαιρετικήν εύτυχία καί παρακλοῦμεν τόν κ Νομάρχην 

ὅπως ἐνδιαφερθεῖ προσωπικῶς καί διατάξει ὅτι  δεῖ το ταχύτερον, καί εὐχα-

ρίστως δεχόμεθα τήν επί πλέον φορολογίαν τήν ἐκ τοῦ Νόμου προβλεπομένην.

 

Πραξις 9

……………………………

………………………………..

ἐγένετο ἀπεφασίσθει και ὑπεγράφει παρά πάντων.

 

ὁ Πρόεδρος                                           τά Μέλη

      ἀριθ. Πράξεως 9^η

Πρακτικόν Συνεδριἀσεως Δ.Ε. Κλένιας τῇ 9^η – 3 – 41
Ἀντικείμενον Συζυτήσεως . Περί καταπολεμήσεως τοῦ Δάκου τῆς

ἐπαρχίας Κοριν περιφερείας Κλένιας.

                                              Ἀπόφασις

Ἐν Κλένιᾳ,σήμερον τήν ἑννάτην -3-41. 9-3-41 τοῦ μηνός Μαρτίου
Τοῦ ἔτους 1941 ἡμέραν Κυριακήν και ὥραν 7. Μ.Μ. Συνελθοῦσα ἡ Δ.Ε.

Κλένιας έν τῷ κοινοτικῷ καταστηματι τοῦ κοινοτικοῦ γραφείου Κλένιας

κατόπιν είδικῆς προσκλήσεως, τοῦ κ. προέδρου τῆς κοινότητος είς ἕνα ἕκαστον 

μέλλος αύτής νομμίμου και έμπροθέσμου, άποτελουμένης δέ έκ τῶν  κ.κ.

Θωμά Γ. Δήμα ὡς προέδρου τοῦ Χρίστου Δ. Κορδώση και Θεοφάνου

Χρ. Σιαπκαρᾶ ὡς μελλῶν αὑτής, ἁπάντων παρόντων.

Ἐπειδή τά παρόντα μέλλη άποτελοῦν τήν νόμιμον ἁπαρτίαν, ὁ κ. πρόεδρος προ-

τείνει ὅπως ἐπεκταθῆ ἡ καταπολέμησις τοῦ Δάκου και ἐν τῇ περιφερείᾳ Κλένιας

και ἐπίσυνόλου πέντε χιλιάδων 5000 ἐλαιοδένδρων περίπου μέσης παραγωγῆς

ἑβδομήντα (70000) χιλιάδων ὁκάδων.

                                                  Ἡ Δ.Ε. Συντεταγμένη

                                                    ἀποφαίνεται

Έγκρίνει και ἀποφασίζει την ἐπέκτασιν τῆς καταπολεμήσεως τοῦ Δάκου

και ἐν τῇ περιφερείᾳ Κλένιας και ἐπί συνόλου πέντε χιλιάδων 5000 χιλ ἐλαιο-

δένδρων και περίπου μέσης παραγωγῆς ἑβδομήντα (70000) χιλιάδων

ὁκάδων ἐλαίου.  Ἐφ’ ῲ συννετάγη ἡ παρούσα ἥτις ἀναγνωσθείσα ὑπογράφεται.

     ὁ πρόεδρος                                                                   τά Μέλλη

                                    

   

Χριστουγεννιάτικο δένδρο

    Έγινε και φέτος το παραδοσιακό άναμμα του χριστουγεννιάτικου δέντρου  του χωριού μας . Μικροί και μεγάλοι συγκεντρώθηκαν με χαμόγελα, μουσική και γιορτινή διάθεση, γεμίζοντας τον χώρο έξω από το γραφείο της κοινότητας, με χαρά και ελπίδα. Τα λαμπερά φώτα του δέντρου, φώτισαν τις καρδιές μας και ένωσαν την κοινότητα σε μια όμορφη στιγμή. Γιατί το δέντρο δεν είναι μόνο διακόσμηση, είναι ένας δεσμός που ενώνει όλους, ένα φωτεινό σύμβολο ελπίδας και συντροφιάς, που φωτίζει τις κρύες βραδιές και ζεσταίνει τις καρδιές όλων.
  Ευχόμαστε σε όλους καλές γιορτές με υγεία, αγάπη και ειρήνη.

Αστεροσκοπείο Στεφανίου: Μια Πύλη προς το Σύμπαν

   Στο γειτονικό μας χωριό το Στεφάνι, βρίσκεται ένα από τα πιο σημαντικά αστεροσκοπεία της Ελλάδας: το Αστεροσκοπείο Στεφανίου. Ιδρύθηκε το 1996 από μια ομάδα Ολλανδών, Γάλλων και αργότερα Γερμανών ερευνητών, σε συνεργασία με το Α.Π.Θ.  Εγκαινιάσθηκε το 1971 και έκτοτε λειτουργεί και αποτελεί πολύτιμο ερευνητικό και εκπαιδευτικό κέντρο.

   Το αστεροσκοπείο φιλοξενεί έναν αξιόλογο αστρονομικό τηλεσκόπιο διαμέτρου 76 cm, από τα μεγαλύτερα στη χώρα, επιτρέποντας παρατηρήσεις υψηλής ευκρίνειας. Η στρατηγική του θέση, μακριά από τη φωτορύπανση των αστικών κέντρων, προσφέρει ιδανικές συνθήκες για την παρατήρηση του νυκτερινού ουρανού.

   Εκτός από την επιστημονική έρευνα, το Αστεροσκοπείο Στεφανίου δρα και ως κέντρο διαλόγου μεταξύ επιστήμης και κοινωνίας. Διοργανώνει επισκέψεις για σχολεία, ανοιχτές βραδιές παρατήρησης για το κοινό, και ενημερωτικές εκδηλώσεις, φέρνοντας τον κόσμο πιο κοντά στα μυστήρια του σύμπαντος.

   Στην κορυφή του Στεφανίου, η επιστήμη συναντά το όνειρο, και οι παρατηρήσεις των αστεριών γίνονται γέφυρα ανάμεσα στη γη και στο άπειρο.

   Για την ιστορία του αστεροσκοπείου και για το χωριό θα βρείτε λεπτομερή στοιχεία στον ιστότοπο του Πολιτιστικού Συλλόγου του χωριού: http://stephanion.gr/ αλλά και στο διαδύκτιο, ενώ πολλές εκδηλώσεις διοργανώνει και η Αστρονομική Ένωση Κορίνθου “Αστερίων”.

 Αφορμή  για την ανάρτησή μας, έδωσε η χθεσινή επίσκεψη και αναφορά της εκπομπής «Περίμετρος» της ΕΤ3 στο αστεροσκοπείο σε ζωντανή μετάδοση, την οποία μπορείτε να παρακολουθήσετε στον παρακάτω σύνδεσμο:

https://www.ertnews.gr/video/stefani-korinthias-ena-xorio-270-katoikon-pou-den-exei-kafeneio-alla-exei-asteroskopeio/?fbclid=IwY2xjawOmfo1leHRuA2FlbQIxMQBzcnRjBmFwcF9pZBAyMjIwMzkxNzg4MjAwODkyAAEe90dVL1vvj1BwJ2d_e1Tty97NGVPSJgnYoQUI4WAFYMWZGtQu8UP4jJRgiws_aem_M66oIVRgn8Bg14z45bo9rg

Ταυτότητες

   Η εξέλιξη των δελτίων ταυτότητας στην Ελλάδα από την δεκαετία του 1940 (όπου βρήκαμε κάποιες χάρτινες) μέχρι σήμερα είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα και συνδέεται στενά με τις πολιτικές, κοινωνικές και τεχνολογικές αλλαγές κάθε εποχής. Ας δούμε κάποια δελτία με μια χρονολογική επισκόπηση:

   Από το 1940 έως και το 1960 οι ταυτότητες εκδίδονταν από την Αστυνομία Πόλεων και τη Χωροφυλακή. Ήταν χειρόγραφες, από χαρτόνι διπλωμένο στην μέση , με ασπρόμαυρη φωτογραφία κολλημένη και σφραγισμένη. Περιείχαν βασικά στοιχεία: ονοματεπώνυμο, πατρώνυμο, μητρώνυμο, ημερομηνία γέννησης, τόπο κατοικίας και επάγγελμα. Είχαν σφραγίδες των αρχών, επικολλημένα χαρτόσημα και υπογραφές του κατόχου και του αξιωματικού έκδοσης. Περιττό να αναφέρουμε ότι δεν πληρούσαν κανένα κανόνα ασφαλείας.

   Μετά το 1960 καθιερώνεται η γνωστή μπλε αστυνομική ταυτότητα σε πλαστικοποιημένο χαρτί. Περιείχαν ακόμη τόπο γέννησης, αριθμό δελτίου, αναγραφή θρησκεύματος (που καταργήθηκε με απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας και από το 2000 δεν αναφέρεται ), δακτυλικό αποτύπωμα, υπηκοότητα, ή ακόμη και την ομάδα αίματος. Χαρακτηριστικό ήταν ότι με ένα τρύπημα καρφίτσας στους αριθμούς 1, 2, 3… που είχαν, πιστοποιείτο ότι ο κάτοχος είχε ψηφίσει στις εκλογές (Μετέπειτα καθιερώθηκαν τα εκλογικά βιβλιάρια που καταργήθηκα και αυτά).

   Από το 2000 εισάγεται νέος τύπος ελληνικής ταυτότητας με δίγλωσση αναγραφή (ελληνικά και λατινικά). Στην αρχή ανάλογα την δυνατότητα των τοπικών αρχών είναι χειρόγραφη ή δακτυλογραφημένη αλλά σταδιακά εκδίδεται δακτυλογραφημένη. Η ασφάλεια και αυτών των ταυτοτήτων ήταν περιορισμένη.

  Από το 2021 ανακοινώνονται σχέδια για νέες ταυτότητες με ψηφιακά χαρακτηριστικά και από Σεπτέμβριο 2023 άρχισαν να εκδίδονται οι νέες ελληνικές ταυτότητες, σύμφωνα με τα πρότυπα της Ε.Ε. Ταυτόχρονα εισάγεται η ψηφιακή ταυτότητα στο κινητό τηλέφωνο(gov.gr Wallet), αρχικά για την ταυτοποίηση στις δημόσιες υπηρεσίες και συναλλαγές. Τα χαρακτηριστικά πλέον έχουν αλλάξει:
Έχει την μορφή πλαστικής κάρτας τύπου πιστωτικής (ID-1 format).
Περιέχει τσιπ (microchip) με βιομετρικά δεδομένα (φωτογραφία, αποτύπωμα).
Αναγράφει στοιχεία σε ελληνικά και λατινικά.
Περιλαμβάνει QR code, ψηφιακή υπογραφή, ημερομηνία λήξης.
Τέλος αναγράφει τον μοναδιαίο Προσωπικό Αριθμό του Ατόμου.
Πληρούν τις προδιαγραφές ασφαλείας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και επιτρέπουν ηλεκτρονική ταυτοποίηση σε ψηφιακές υπηρεσίες.
Έχει διάρκεια ισχύος 10 χρόνια.

                                                1940...

1960...

                                                      2000...

2023...