Η Μεγάλη Παρασκευή είναι η πιο πένθιμη ημέρα
της Χριστιανοσύνης, συμβολίζοντας την κορύφωση του Θείου Δράματος με τη
Σταύρωση, τον θάνατο και την
ταφή του Ιησού Χριστού. Είναι ημέρα απόλυτης νηστείας και περισυλλογής,
αφιερωμένη στα Πάθη που υπέστη ο Χριστός για τη σωτηρία των ανθρώπων. Το αποκορύφωμα της ημέρας είναι η περιφορά του
Επιταφίου. Ειδικά στα χωριά ο στολισμός του επιταφίου
και η περιφορά του έχει ιδιαίτερη σημασία και συμβολισμό.
Ωστόσο
φέτος στο χωριό μας, η παράδοση ήρθε αντιμέτωπη με την ανθρώπινη αδυναμία. Ο
δικός μας εφημέριος αρρώστησε ξαφνικά, με αποτέλεσμα το ωρολόγιο πρόγραμμα των
ακολουθιών της Μεγάλης Εβδομάδος να αλλάξει.
Η
λύση ήρθε από το διπλανό χωριό, που ο εφημέριος ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα και έφτασε
στην Κλένια για να μην αφήσει το χωριό
αλειτούργητο την Μεγάλη Εβδομάδα και τη μεγαλύτερη ώρα της Ορθοδοξίας. Όμως κι εκείνος είχε δεσμεύσεις έπρεπε να προλάβει να επιστρέψει στον δικό του
εσπερινό. Έτσι, για πρώτη φορά στην ιστορία του χωριού, η ακολουθία του
Επιταφίου δεν έγινε το βράδυ, αλλά νωρίς το απόγευμα της Μ. Παρασκευής.
Ο ήλιος ήταν ακόμα ψηλά όταν οι καμπάνες
χτύπησαν πένθιμα, καλώντας τους κατοίκους για την ακολουθία του Επιταφίου. Στην
αρχή επικράτησε μια σύγχυση. «Επιτάφιος με το φως; Πρωτόγνωρο πράγμα»,
ψιθύριζαν οι συγχωριανοί μας «δεν θυμόμαστε άλλη φορά τέτοιο πράγμα». Κι όμως,
ο παπάς με το πετραχήλι του ξεκίνησε μπροστά
στον στολισμένο επιτάφιο και άρχισε το «Η ζωή εν τάφω...». Μετά τα «εγκώμια»
ακολούθησε και η περιφορά του επιταφίου στο χωριό αν και το φως των αναμμένων
κεριών, δεν μπορούσε να ανταγωνισθεί το φως της ημέρας.
Η απογευματινή
αυτή ώρα έδωσε στην ακολουθία μια άλλη
χροιά. Οι σταυροί και τα άνθη πάνω στον Επιτάφιο φαίνονταν μέσα στο
ηλιοβασίλεμα με ένα διαφορετικό, πιο γήινο τρόπο ενώ στα πρόσωπα υπήρχε μια νοσταλγία
για την κανονικότητα που έλειπε.
Παρότι
η παράδοση λέει ότι ο Επιτάφιος θέλει το σκοτάδι για να συμβολίσει τη νύχτα του
τάφου, φέτος αποδείχθηκε πως το θείο μήνυμα δεν εξαρτάται από την ώρα. Ακόμα κι
αν τούτο το απόγευμα που η περιφορά έγινε κάτω από τον γαλάζιο ουρανό, η ουσία
έμεινε ίδια. Η ταπείνωση, η αγάπη, η ελπίδα της ειρήνης, η ανθρώπινη
αλληλεγγύη. Ο ιερέας του διπλανού χωριού ήρθε και μας θύμισε ότι Εκκλησία δεν
είναι μόνο τα έθιμα και οι ώρες, αλλά η παρουσία και η ευχή. Κι έτσι, φέτος, το
χωριό μας κράτησε τον Επιτάφιο πιο νωρίς, αλλά τον κράτησε για πάντα στην
καρδιά του.
Χρόνια Πολλά, Καλή Ανάσταση. Καλό Πάσχα και
του χρόνου θα επανέλθουμε στον παραδοσιακό εορτασμό
