Ο παπα-Μήτσος και ο τροχονόμος

 Γράφει ο Γ. Δελής

   Τη δεκαετία του ’60, ο παπα-Μήτσος ήταν ένας προοδευτικός άνθρωπος. Ξεχωριστός για την εποχή του. Είχε τελειώσει το σχολαρχείο κάτι που του έδινε μια ιδιαίτερη θέση ανάμεσα στους ανθρώπους του τόπου του στην Κλένια. Στα νεανικά του χρόνια αγαπούσε τη μουσική και έπαιζε σαντούρι στις παρέες του  και στις διασκεδάσεις με τους φίλους του. Μα ήρθαν τα δύσκολα χρόνια της γερμανικής Κατοχής.  Οι καιροί αγρίεψαν, οι ανάγκες άλλαξαν. Άφησε το σαντούρι και τις παρέες και ακολούθησε τον δρόμο της ιεροσύνης. Το 1944 χειροτονήθηκε ιερέας.  Τοποθετήθηκε πρώτα στο χωριό Μαψός και μετά στον Άγιο Βασίλειο όπου και εγκαταστάθηκε για όλη του την ζωή. Αργότερα, περνώντας τα χρόνια, μελετώντας και προχωρώντας στην εκκλησιαστική του πορεία, απέκτησε και άδεια εξομολογητή.
   Στο εξομολογητήριο έμαθε να ακούει όσα οι άνθρωποι δυσκολεύονταν να πουν ακόμη και στους πιο δικούς τους. Αυτή η εμπειρία τού χάρισε μια βαθιά γνώση της ανθρώπινης ψυχής, αλλά και μια ικανότητα να χειρίζεται τις δύσκολες καταστάσεις με χιούμορ, καλοσύνη και διακριτικότητα.

   Σαν προοδευτικός με φιλελεύθερο πνεύμα πήρε μια ιδιαίτερη πρωτοβουλία τη δεκαετία του ’60. Αποφάσισε να βγάλει δίπλωμα οδήγησης και να αγοράσει αυτοκίνητο. Για τα δεδομένα της εποχής, και μάλιστα για έναν ιερέα της ελληνικής επαρχίας, ήταν μια ασυνήθιστη απόφαση.

   Έδωσε λοιπόν εξετάσεις, πήρε άδεια οδήγησης και αγόρασε αυτοκίνητο. Ένα μεταχειρισμένο Opel Record, σαν τα σημερινά αγροτικά. Το πίσω μέρος του όμως ήταν κλειστό με μουσαμά. Ένα όχημα που προοριζόταν κυρίως για αγροτική χρήση, αλλά μπορούσε και το χρησιμοποιούσε ως επιβατικό.

   Εκείνα τα χρόνια, το αυτοκίνητο ήταν πολυτέλεια για πολλούς κατοίκους της ελληνικής υπαίθρου. Οι μετακινήσεις γίνονταν συχνά με τα πόδια, με ζώα ή με τα λιγοστά μέσα συγκοινωνίας που συνέδεαν τα χωριά μεταξύ τους.

   Το αυτοκίνητο ήταν από εκείνα τα πράγματα που τραβούσαν τα βλέμματα. Κι αν κάποιοι μπορεί να ξαφνιάζονταν βλέποντας έναν παπά πίσω από το τιμόνι, εκείνος δεν έδινε ιδιαίτερη σημασία. Είχε τον δικό του τρόπο, με πρακτικό μυαλό να αντιμετωπίζει τη ζωή.

   Με το Opel Record έλυσε ένα πρόβλημα που αντιμετώπιζε καθημερινά. Οι εκκλησιαστικές του υποχρεώσεις τον υποχρέωναν να μετακινείται σε γειτονικά χωριά, να πηγαίνει σε πανηγύρια, τελετές και ξωκλήσια, συχνά σε μέρη που δεν ήταν εύκολα προσβάσιμα. Τώρα πια μπορούσε να φτάνει παντού με μεγαλύτερη ευκολία.

  Τώρα πήγαινε εύκολα και στα Δερβενάκια, όπου, όταν του το ζητούσαν, πήγαινε για να λειτουργήσει στον Άγιο Σώστη, που ήταν στην περιφέρεια του. Μια τοποθεσία με πανοραμική θέα, που πολλοί επέλεγαν για γάμους και βαφτίσια. Το αυτοκίνητο έγινε ο καθημερινός του σύντροφος και το απαραίτητο μέσο για να ανταποκρίνεται στις υποχρεώσεις του.

   Ο παπα-Μήτσος οδηγούσε πάντα προσεκτικά. Δεν ήταν από εκείνους που βιάζονταν να φτάσουν στον προορισμό τους αδιαφορώντας για τους άλλους. Η ιδιότητά του, η ηλικία του και το καθήκον του, δεν του επέτρεπαν να αγνοεί τους κανόνες κυκλοφορίας ή να παίρνει ρίσκα. Ωστόσο, ακόμη κι ένας προσεκτικός οδηγός μπορεί να βρεθεί κάποια στιγμή αντιμέτωπος με την τροχαία.

   Μια μέρα, λοιπόν, τον σταμάτησε ένας τροχονόμος, πριν τον Σολωμό στην περιοχή του “Γκα”, για κάποια μικροπαράβαση. Ο παπα-Μήτσος σταμάτησε, τον χαιρέτησε ευγενικά και περίμενε να ακούσει τι είχε να του πει. Δεν διαμαρτυρήθηκε, δεν ύψωσε τη φωνή, ούτε άρχισε τις γνωστές δικαιολογίες που επιστρατεύουν πολλοί οδηγοί όταν βρίσκονται αντιμέτωποι με τον νόμο. Ήξερε ότι, εκείνη την στιγμή η πολιτική εξουσία ήταν πάνω από την θρησκευτική που κατείχε. Ο τροχονόμος τού εξήγησε την παράβαση και ετοιμάστηκε να βγάλει το μπλοκάκι του για να γράψει την κλήση.

    Ο παπα-Μήτσος τον παρατηρούσε ήρεμος. Επιστράτευσε, όμως, εκείνη την ώρα την ευστροφία του, τη μαεστρία του λόγου του και την πείρα του εξομολογητή που είχε αποκτήσει τόσα χρόνια στο εξομολογητήριο.

    Κοίταξε τον τροχονόμο και του είπε με το γνώριμο, πατρικό ύφος του.

«Τέκνον μου, εγώ έχω συγχωρήσει εκατοντάδες πιστούς για τα σφάλματά τους. Και πολλές φορές μάλιστα, τους έχω συγχωρήσει για πράγματα πολύ σοβαρότερα από μια μικρή παράβαση. Εσύ παιδί μου, δεν μπορείς να συγχωρήσεις έναν άνθρωπο έστω και μία φορά;»

   Ο τροχονόμος κοντοστάθηκε. Δεν περίμενε τέτοια απάντηση.

Για λίγες στιγμές επικράτησε σιωπή. Ύστερα, το πρόσωπο του τροχονόμου μαλάκωσε. Ένα χαμόγελο σχηματίστηκε στα χείλη του και η αυστηρότητα της υπηρεσιακής στιγμής υποχώρησε μπροστά στην ανθρώπινη διάθεση.

  Κοίταξε τον παπά, χαμογέλασε και αντί να συνεχίσει τη διαδικασία της κλήσης, του είπε.

«Δώσ’ μου την ευχή σου, παπα-Μήτσο και άντε στο καλό, αλλά πρόσεχε!».

   Έκλεισε το μπλοκάκι, το δίπλωσε και το έβαλε στην τσέπη του.

   Η κλήση δεν γράφτηκε.

   Ο παπα-Μήτσος του έδωσε την ευχή του, τον χαιρέτησε και συνέχισε τον δρόμο του με το Opel Record. Με λίγα λόγια, είχε καταφέρει να γλιτώσει το πρόστιμο χωρίς καβγάδες και διαμαρτυρίες, χρησιμοποιώντας το ισχυρότερο όπλο του: το χιούμορ και την τέχνη του λόγου.

   Άλλωστε, ήξερε καλά πως η αυστηρότητα δεν είναι πάντοτε δείγμα δικαιοσύνης, όπως και η επιείκεια δεν είναι πάντοτε αδυναμία. Κάποιες φορές, μια κουβέντα ειπωμένη την κατάλληλη στιγμή μπορεί να κάνει περισσότερα από έναν ολόκληρο καβγά.

   Αυτός ήταν ο παπα-Μήτσος. Ένας ιερέας που, είχε αφήσει το σαντούρι για το ράσο, που δεν δίστασε να πιάσει το τιμόνι σε μια εποχή όπου κάτι τέτοιο δεν ήταν αυτονόητο για έναν ιερέα, να αγοράσει αυτοκίνητο και να προσαρμόσει την καθημερινότητά του στις ανάγκες της εποχής.

   Όσο για τον τροχονόμο, εκείνη τη μέρα έμαθε πως, καμιά φορά, μια καλή κουβέντα μπορεί να αποδειχθεί αποτελεσματικότερη κι από το μπλοκάκι της τροχαίας.

  Η ιστορία βασίστηκε στην διήγηση του πατέρα μου Βασιλείου Δελή αδελφού του Δημητρίου (Μήτσου)Δελή (1916-2009).